Cindy De waegeneer

Mijn leven in rollercoaster

Mijn leven in een rollercoaster — en waarom ik vandaag anders naar het leven kijk ❤️🎗️

Als iemand mij een paar maanden geleden had verteld wat er allemaal op mij af zou komen, had ik waarschijnlijk gezegd: “Doe maar een ander verhaal. Dit klinkt mij iets te spannend.” 😅

Maar soms schrijft het leven zijn eigen verhaal.

En de voorbije maanden waren voor mij een rollercoaster van ongeloof, angst, verdriet, hoop, kracht, liefde… en gelukkig ook nog altijd heel veel lachen.

Dit is mijn verhaal.

Het begon eigenlijk heel gewoon

Op 4 mei zette ik een belangrijke stap: ik stopte met roken. 🚭

En jawel… tot op vandaag heb ik nog altijd geen sigaret aangeraakt. Daar ben ik ontzettend trots op. Mijn longen zijn ondertussen waarschijnlijk een klein feestje aan het bouwen. 😂

Maar amper een paar dagen later begon er iets anders te spelen.

Op 13 mei belde ik mijn huisarts omdat ik ondertussen al drie weken ongesteld was. Volgens hem waren het waarschijnlijk mijn hormonen.

Maar ergens in mij zat dat stemmetje dat zei:

“Euh… volgens mij zijn mijn hormonen niet zó enthousiast bezig.” 😅

Op 18 mei besloot ik daarom zelf naar de gynaecologie te bellen voor een afspraak.

Ik was er niet gerust in.

En achteraf ben ik vooral ontzettend blij dat ik naar mijn gevoel geluisterd heb.

Toen mijn lichaam alarm begon te slaan

Op 1 juli werkte ik nog een voormiddag. Daarna zou ik gezellig naar mijn ouders in Blankenberge gaan.

Maar mijn lichaam had andere plannen.

Ik kreeg ontzettend zware bloedingen. Het was echt niet normaal. Ik verloor grote bloedstolsels en wist niet wat er aan de hand was.

Ik ging naar het ziekenhuis in Blankenberge.

Het advies daar was om een tampon te gebruiken en naar huis te gaan.

Maar mijn gevoel zei nog altijd:

“Dit klopt niet.”

Op 3 juli zag een verpleegster op mijn werk hoe slecht het met mij ging. Zij stuurde me opnieuw naar spoed.

Er volgden onderzoeken, bloedproppen, wachten… en uiteindelijk mocht ik opnieuw naar huis.

Maar dat gevoel bleef.

Er was iets niet in orde.

Het moment waarop alles veranderde

Op 10 juli om 12 uur had ik mijn afspraak bij de gynaecoloog.

En toen kwam het woord dat niemand ooit wil horen:

Kanker.

Op dat moment viel mijn wereld even stil.

Het was alsof er een glazen bokaal over mij heen werd gezet. Ik hoorde wat er gezegd werd, maar mijn hoofd kon het allemaal niet meteen verwerken.

Kanker.

Dat ene woord veranderde plots alles.

Maar na de eerste shock kwam er iets anders.

Een soort vastberadenheid.

“Oké. Dan gaan we dit aanpakken.”

En vanaf dat moment ging alles razendsnel.

Van onderzoek naar onderzoek

Voor 14 augustus ging ik van het ene onderzoek naar het andere.

CT-scan.

MRI.

PET-scan.

Bloedonderzoeken.

Afspraken.

Nieuwe afspraken.

En ondertussen leerde ik een hele collectie vreemde machines kennen. 😂

Machines waarvan ik vroeger dacht:

“Wat doet dat ding eigenlijk?”

Wel… ondertussen wist ik het maar al te goed.

Soms lag ik ergens tussen twee muren in een machine en dacht ik:

“Had ik nu echt ooit gedacht dat dit mijn zomerprogramma zou worden?” 😂

Achter die humor zat natuurlijk ook ontzettend veel spanning.

Want elke keer opnieuw begon het wachten.

Wat gaan ze vinden?

Waar zit het?

Hoe groot is het?

Zijn er uitzaaiingen?

Wat betekent dit allemaal?

Heel veel vragen.

En soms heel weinig antwoorden.

Gelukkig hoefde ik dit niet alleen te doen

In die periode ontdekte ik opnieuw hoe belangrijk mensen rondom je zijn.

Mijn familie.

Mijn vrienden.

Mijn collega’s.

En de fantastische mensen in de zorg.

Artsen, verpleegkundigen en zoveel anderen die mij telkens opnieuw opvingen.

Niet alleen als patiënt, maar ook als mens.

Een vriendelijk woord.

Een glimlach.

Een hand op je schouder.

Even luisteren.

Soms zijn het kleine dingen die op moeilijke momenten ontzettend groot worden.

❤️

De eerste grote stappen

Op 14 augustus volgde mijn kijkoperatie.

Weer een stap verder.

Op 21 augustus kreeg ik mijn eerste chemo van de zes. 💪

Het was spannend.

Ik wist dat het zwaar zou worden.

Maar ik wist ook dat iedere behandeling mij een stap dichter bij herstel kon brengen.

Dus daar ging ik dan:

Chemo nummer één van zes.

Niet bepaald mijn favoriete abonnement, maar eentje dat ik met zoveel mogelijk moed ben aangegaan. 😅❤️

Eindelijk goed nieuws

En dan kwam 3 september.

Een datum die ik niet snel zal vergeten.

We kregen nieuws waar we écht blij van werden:

De verwijderde lymfeklieren waren niet aangetast.

Geen uitzaaiingen. 🙏❤️

Wat een opluchting.

Na weken van onderzoeken, onzekerheid en angst konden we eindelijk even ademhalen.

Het voelde als een klein lichtpuntje in een periode waarin er zoveel donkerte was.

En natuurlijk…

Daar moest een klein feestje bij. 🎉❤️

Je bent nooit alleen

Op 10 september begon ik met OncoFit. 🏃‍♀️❤️

En daar leerde ik opnieuw een belangrijke levensles:

Je bent niet alleen.

Ik ontmoette ontzettend warme en fijne mensen.

Mensen die weten hoe het voelt om door een moeilijke periode te gaan.

Soms hoef je helemaal niets uit te leggen.

Een blik zegt genoeg.

Een lach zegt genoeg.

Een simpel:

“Hoe gaat het?”

kan soms genoeg zijn.

Ook Huis Hoop ❤️🎗️ leerde ik kennen.

Een warme plek waar geluisterd wordt, waar je terechtkan en waar je even gewoon jezelf mag zijn.

Ook moeilijke momenten horen erbij

Op 11 september kreeg ik na mijn chemo hoge koorts.

Dus… hop, richting spoed. 🏥

Een nachtje ziekenhuis.

Niet bepaald het hotelletje dat ik zelf zou geboekt hebben, maar bon… het was weer een ervaring. 😂

Ook dat hoort blijkbaar bij deze rollercoaster.

Van 5 centimeter naar 2 centimeter

Op 23 september volgde opnieuw een MRI.

En natuurlijk kwam dé vraag:

“Is dat beestje kleiner geworden?”

Het antwoord was:

Van 5 centimeter naar 2 centimeter.

En daar mochten we toch even heel blij om zijn. 🎉❤️

Er ligt nog een lange weg voor me.

Maar van 5 naar 2?

Daar zeggen we geen nee tegen! 💪🥳

Het einde van de zware chemo

Op 25 september kreeg ik mijn laatste zware chemo.

Een moment waar ik lang naar had uitgekeken.

En eerlijk?

Daar mocht gerust een mentale confettikanon voor afgaan. 🎉😂

Het was een zwaar hoofdstuk.

Maar ook een hoofdstuk waarin ik ontzettend veel geleerd heb over mezelf.

Over mijn lichaam.

Over mijn grenzen.

Over kracht.

En vooral over hoeveel liefde er rondom mij zit.

Samen tegen kanker

Op 26 en 27 september was er Levensloop.

Samen met mensen die vandaag vechten.

Mensen die gevochten hebben.

Mensen die iemand verloren zijn aan kanker.

Zoveel verhalen.

Zoveel emoties.

Maar vooral:

zoveel warmte.

Samen tegen kanker. ❤️🎗️

En nu?

Mijn verhaal is nog lang niet afgelopen.

Op 1 oktober start ik met de bestralingen.

Op 2 oktober volgt een nieuwe chemo. 💪

Er zullen dus nog moeilijke dagen komen.

Dagen waarop ik zal vloeken.

Dagen waarop ik zal huilen.

Dagen waarop ik misschien zal denken:

“Moet dit nu echt nog?”

Maar ik heb ondertussen ook geleerd dat er tussen die moeilijke dagen zoveel mooie momenten zitten.

Een goeie babbel.

Een knuffel.

Een onverwachte lachbui.

Een lekker koffietje. ☕

Een dag waarop ik mij wél goed voel.

Mensen die er gewoon zijn.

En kleine overwinningen die plots gigantisch groot voelen.

Ik wacht niet meer op het perfecte moment

Misschien is dat wel één van de grootste dingen die deze periode mij heeft geleerd.

Ik wil niet meer wachten op het perfecte moment.

Want misschien bestaat dat perfecte moment helemaal niet.

Ik wil genieten van de momenten die er vandaag zijn.

Van een goeie koffie.

Van een lach.

Van een knuffel.

Van mensen die ik graag zie.

Van een dag waarop mijn lichaam even meewerkt.

Van kleine dingen die vroeger misschien vanzelfsprekend leken.

Ik heb geleerd om het goede niet uit te stellen.

En vooral…

Ik blijf lachen.

Want als ik met mijn situatie niet meer mag lachen, wanneer dan wel? 😜❤️

Mijn belangrijkste boodschap

En dan wil ik nog iets meegeven aan iedereen die dit leest.

Laat je gynaecologische controles niet liggen.

Laat je uitstrijkje doen.

Neem ongewone bloedingen of andere klachten serieus.

En vooral:

Luister naar je lichaam.

Als jij voelt dat er iets niet klopt, blijf dan vragen stellen.

Ik ben blijven aandringen omdat mijn gevoel zei dat er iets niet klopte.

En misschien is dat wel één van de belangrijkste levenslessen die ik uit deze periode meeneem:

Ken je lichaam.

Luister ernaar.

En wees niet bang om nog eens aan de bel te trekken. ❤️

Een controle kan vervelend of ongemakkelijk zijn.

Maar je gezondheid?

Die is alles waard.

Stap voor stap

En ik?

Ik blijf gewoon verder doen.

Met vallen en opstaan.

Met tranen én vooral met heel veel lachen.

Met chemo, bestralingen, sport, koffie, knuffels en af en toe een goeie scheldtirade. 😂

Stap voor stap.

Dag per dag.

En soms…

gewoon van uur tot uur.

Maar altijd vooruit.

Want dat beestje mag dan wel in mijn lichaam zitten…

het krijgt niet mijn levenslust. ❤️🎗️

Mijn verhaal is nog niet afgelopen.

Maar ik schrijf het zelf verder.

Met de mensen van wie ik hou naast mij.

Met hoop in mijn hart.

Met een glimlach op mijn gezicht.

En met af en toe een flinke dosis humor. ❤️

Samen tegen kanker.

En vooral: samen blijven lachen. ❤️😊

Veel liefs,

💋